# Ankara’dan Zürih’e uzanan bir yazma hikâyesi: Hasan Sever

- Bağlantı: https://hasansever.org/2021/08/13/ankaradan-zurihe-uzanan-bir-yazma-hikayesi-hasan-sever/
- Yayımlanma: 2021-08-13T07:00:10+02:00
- Yazar: hasever

Edebiyat okurlarının Ayrıntı Yayınları’ndan çıkan “Birazcık Halil” ve “Su Duydum”
romanlarıyla tanıdığı Yazar Hasan Sever ile yaşamını, Ankara’yı, Zürih’i, göçmenliği,
edebiyatı, yazmayı, kitaplarını ve satır aralarında saklı pek çok meseleyi, mesela
özlemi ve direnmeyi konuştuk.

Hasan Sever 24 Saat’in sorularını yanıtlıyor…

SULTAN YAVUZ / ANKARA – 10 Ağustos 2021

**_– Yazar Hasan Sever’i anlatır mısınız? Eğitim hayatınız büyük oranda Ankara’da
geçmiş, edebiyatla tanışmanız da bu yıllara mı tekabül ediyor?_**

Sever: 1972 yılında, Elbistan’ın bir köyünde doğdum ve ilkokulu köyümde okudum. 
Ortaokul birinci sınıfa ise o zamanlar taşındığımız Mardin’de başladım ve daha sonra
da Devlet Parasız Yatılılık ve Bursluluk sınavlarına girerek, Ankara Atatürk Lisesi’ne
geçiş yaptım. Ortaokul ikinci sınıftan lise üçe kadar burada okudum ancak lise sonda
Atatürk Lisesi’nde parasız yatılıyı kapatmaya karar verdikleri için, son yılımı 
Bahçelievler Cumhuriyet Lisesi’nde tamamladım. Fakat ben kendimi Atatürk liseli 
olarak görürüm. ODTÜ’ye petrol mühendisliğini kazandım ama ikinci kez sınava girerek
aynı okulun iktisat bölümüne girdim. ODTÜ’de çok güzel günlerimiz geçti, güzel arkadaşlarım
ve değerli hocalarım oldu. Hatta ODTÜ Ekonomi Topluluğu’nu kuranlardanım, bizden
sonra güzel işler yaptılar, hâlâ da devam ediyor. 1990’lı yıllarda ise ülkenin politik
ahval ve şeraitine uygun olarak ülkeyi terk etmek zorunda kaldım. 1995 yılının Ekim
ayında İsviçre’deydim ve 23 yıl kaldıktan sonra Türkiye’ye ancak 2017 yılında dönebildim.
Düşünüyorum da, yazarlık virüsü bana Mardin’de ortaokulda geçmiş. Abim askerdi ve
ödev verirdi, her gün bir kompozisyon yazdırır, “Beğenirsem 20 lira veririm” derdi.
O kompozisyonlar işe yaramış, eski Mardin muhteşemdir. O taş evler, merdivenler,
tarihi yapılar, içinizde biraz yazma merakı varsa onu ortaya çıkarır. Yıllar sonra
internet sitemde “Telefon Direkleri” isimli gecikmiş ödevimi yazıp, abime “Beğendiysen
20 lira ver” demiştim. Üç aşağı beş yukarı yazar ve şairlerin çoğunun arka planında
çocukluk yatar. Kendi adıma bugünden dönüp bakınca, toprağı olan zengin bir aile
olmasak da hiç mutsuz bir anımı hatırlamam. Köydeki bitmez oyun ortamı, yaşam koşulları
ve onların beslediği her şey, Türkiye’deki o 23 yıl, bu sayede tekrar işlememe vesile
oldu. Yaşadığınız yerlerin hatıralarını zamanla toparlıyorsunuz ve size müthiş bir
geriyi anlatabilme kabiliyeti veriyor. Ankara’ya ilişkin her şeyi orada yazsaydım
o kadar detaylı anlatamazdım ama uzaktayken bu mümkün oluyor. Gözüm kapalı ODTÜ 
yemekhanesinden İktisat Fakültesi’ne kadar tüm kaldırım taşlarını sayabilirim. O
da benim edebiyatıma katkı sundu, kaçırmak istemedim. Üçüncü romanımda çocukluğumun
mekânlarına gidiyorum. Şimdi çocuklarımıza arkadaş bulmaya, oyun almaya, etkinlik
düzenlemeye çalışıyor, pedogoji kitaplarına bakıyoruz. Benim annem ve babam bunu
yapmıyordu ama bugünden bakınca bize çok değerli bir malzeme bırakmış. Büyük laflar
etmiyorum, yaşadığımız şeyleri yazıyorum yani…

> **“Biz kendimize “ODTÜ 90 Kuşağı” deriz”**

**_-ODTÜ İktisat bölümünde okudunuz, 1990’lı yıllar Türkiye için çok da parlak değildi.
Genelde 68, 70 ve 80 kuşağı anlatılır ama 1990’lı yıllarda da politik düşüncesi 
nedeniyle çok sayıda gencin bedel ödediği pek hatırlanmaz. Bize hem o dönemi hem
de 23 yaşında gitmek zorunda olduğunuz İsviçre sürecini anlatır mısınız?_**

Sever: Biz kendimize ODTÜ 90 Kuşağı deriz. Özellikle 12 Eylül’den sonra siyasetin
yeniden canlandığı ve gençlik hareketinin dirildiği bir döneme denk geldik. Ben 
ilk gittiğimde Mimarlık Mühendislik Fakültesi önündeki forumları gördüm, derslerden
çok onlara katılıyorduk, sürekli bir şeyleri protesto ediyorduk. O dönem beyaz Toros’ların
olduğu, infazların yapıldığı yıllardı ve her dergi çevresinden insan vardı. Fakat
1990’larla birlikte küçük bir 12 Eylül’ü yaşadık. Önde gelen herkesi aldılar ve 
şanslı olanlar hayatta kalırken, daha şanslı olanlar tutuksuz yargılandı, daha da
şanslıları yardım ve yataklıktan ceza aldı. Serbest bırakılma ya da dava düşmesi
söz konusu değildi. 15 kişi alındıysa en fazla bir ya da iki kişi beraat ederdi.
Bugünden bakınca – ki bu söz de dostum Emrah Polat’ın romanının da adıdır – gerçekten
zor günlermiş ama sanki bugün daha zordayız ya… Ben kendimi bugünkü kadar baskı 
altında, çevrelenmiş hissetmiyordum. Biz Tansu Çiller’e, Mehmet Ağar’a istediğimiz
lafı ediyorduk, Turgut Özal’a espri yapıyor, Bülent Ecevit, Erdal İnönü’ye eleştiri
yapabiliyorduk. Hakikaten bugünle karşılaştırınca o kadar baskıcı gelmiyor, tuhaf
değil mi? Sanki biz psikolojik olarak 12 Eylül’de bile bu kadar baskıda değildik,
1990’larda rahatmışız, bu ülke bu kadar kuşatılmamıştı.

**_-Peki, İsviçre’ye gitmeden önce yurt dışı deneyiminiz var mıydı? Bir mülteci 
olarak gittiniz, neler hissettiniz?_**

Sever: Ekim ayıydı ve 23 yaşındaydım. Bizim davamızın karar duruşmasıydı, ben normalde
arkadaşlarda kalıyordum ama o gün evde kaldım. Sonra Toros Sokak’ta Halkın Hukuk
Bürosu’ndan içeri girince, “Senin ne işin var burada, ceza aldın” denilince, bir
buçuk ay sonra gözümü İsviçre’de açtım. O zamana kadar belki İsviçre adını cümle
içinde bile kullanmamıştım. Aileden tanıdık birisi orada yaşıyordu, “Buraya gelsin”
demiş, gittim. Bir gün önce iktisat fakültesinin bahçesinde ders kitaplarını nereden
alacağımızı konuşuyorduk, sonra hukuk bürosuna gittim ve İsviçre… Malum, şu an Türkiye’de
mülteci konusu tartışılıyor, ben siyasi mülteci olarak gittim ve o şekilde muamele
görüp her hakka sahip oldum. Geldikten altı ay sonra ilticam sonuçlandı ve ev tahsis
edildi, yardım kuruluşları yardım sundu. Mülteci ülkesi zaten, sizin dil kursunuzdan
evinizin kirasına kadar entegrasyon süreci için her şey sistem gereği çalışıyor.
Bir sene sonunda Almanca kursuna giden, evi olan normal bir insandım. O kamptaki
altı ayda da “Birazcık Halil”i yazacak kadar malzeme buldum, oradaki bir karakter
Halil’e ilham verdi. ODTÜ’den dördüncü sınıfta ayrıldığım için, Zürihte’de bir kaç
dersimi saydılar ve iktisat okumaya devam ettim ama burada da dördüncü sınıftan 
sonra ayrıldım, iki üniversiteden de mezun olmak nasip olmadı. Arkadaşlarıma, “Siz
diploma almış olabilirsiniz ama ben diplomadan başka her şeyi aldım” diyorum.

> **“Biz solcuların hayatı ne zor, bir forma giyeceğiz ona bile karar veremiyoruz,
> kara kara düşünüyoruz.”**

**_-Kitaplarınızdaki göçmenlik ve mültecilik meselesi bana biraz da Edward Said’in
entelektüel tanımındaki “yersizlik yurtsuzluk” hâlini çağrıştırıyor. __Yazar olarak
mültecilik size ne kattı? Ya da mekânsal kopma olmadan da aydın, yüzer gezer bir
hâlde mi olmalı? Türkiye’ye ne kadar uzak ya da İsviçre’ye ne kadar aitsiniz?_**

Sever: İster istemez bir bölünmüşlük söz konusu… 23 yaşındasın ayrıldığında. Şu 
anda da 27 yaşındayım. Yani ben 50 yaşındayım ama 50 değilim, Türkiye’de büyümem
durdu, orada hep 23 yaşındayım. Zürih’te ise büyümeye devam ediyorum. Mesela İsviçre’de
geçen bir roman yazabilmek için belki köyüme gitmeliyim çünkü köklerini görmek istiyorsan
toprağından ayrılmalısın, bak bakalım kökün var mıymış? Benim Türkiye’de köküm varmış,
burada olup olmadığını da ancak gittiğimde anlayabilirim. Size bir anekdot anlatayım,
2018 Avrupa Şampiyonası vardı ve alış veriş yaptığımız süper marketteki çekilişten
şampiyonluk tişörtü kazanmışım. O şampiyonada Türkiye de var ve 18 takım arasından
hangisini tercih edeceğime karar veremedim. Bayraklarla aram çok olmadı ama biz 
solcuların Maradona’dan ötürü Arjantin ya da bari kırmızı bayrak nedeniyle SSCB’miz
vardı en azından. Hiç bir bayrağa yakın hissetmiyorum ama Çarşı forması giyerim,
Barcelona da… İyi mi, kötü mü bilmem ama biz solcuların hayatı ne zor, bir forma
giyeceğiz ona bile karar veremiyoruz, kara kara düşünüyoruz. Ne çok şeye enerjimiz
gidiyor, bizim payımıza da bu hayatta bu düşmüş.

**_-Bir röportajınızda, “Su Duydum” romanınızdaki Feride karakterinden hareketle,
erkek bir yazar olarak kadın yazmanın zorluğundan bahsetmişsiniz. Sizce kadın ve
erkek yazar var mı ya da kendilerine has yazın özellikleri taşıyorlar mı?_**

Sever: Bu cevabın tehlikesi, “Vardır” desem, “Kadınlar adına nerden biliyorsun?”
derler, “Yoktur” desem, “Kadınları dışlamış mı olurum?” Şaka bir yana, var olduğunu
düşünüyorum. Kadın algılayışının edebiyata ve şiire daha uygun olduğunu düşünüyorum.
Bu konuya ilişkin anaerkil toplumdan ataerkil topluma geçişe kadar gideriz. Bir 
toplumda kadın doğuştan dezavantajlıysa, yazarlıkta nasıl avantajı olacak? Köyde
en büyük ablam ilkokula gitmedi, annem aydın bir kadın ve yazarlığımın altyapısıdır.
Ancak toplum baskısını düşünün, bir de Alevi toplumu yani… Kadının bu toplumsal 
konumu nedeniyle büyük yazar ve şairler de erkek oluyor. Bir de sizin karşınızda
kadın gibi çok güzel bir canlı var, ona bakıp şiir ve roman yazıyorsunuz. Kadınlar
belki de bize bakınca o güzelliği göremiyor olabilir. Üstelik sadece sanatta da 
değil, 17. yüzyıl Avrupası’nda da kadınlar bilimden de dışlanmışlardı. O yüzden 
Einstein’ın kadın olmaması, birikmiş erkek egemen avantajın sonucudur. Dolayısıyla
vardır, “Su Duydum”un son dizesi Didem Madak’a atıfla, “Her aşk cenaze kaldıracak
değil ya” diye biter. Kadın kötü yola düşer mesela, erkek bir türlü düşmez. Öyle
olunca şiirde de romanda da geriden geliyor, gıdım gıdım birikiyor. Benim önümde
Nazım Hikmet, Yaşar Kemal, Orhan Kemal gibi ustalar var, bakıp kendi yolumu bulmam
bir kadından daha basit. Kadın ise yazar olsa bile hâlâ erkek dünyasıyla mücadele
etmek zorunda. Kadın olduğu hâlde erkek adıyla yazan kadınlar çoktu. Kadınla erkek
eşit olamaz çünkü kadın daha yukarıda. Kız çocuğu babası olduğum için söylemiyorum,
böyle… Kadın bakış açısı daha derin ve komplikedir, eşimden ve kızımdan da görüyorum.“
Su Duydum” romanındaki Feride ise zor bir karakter, onu yazmamdaki en büyük avantaj
içimdeki kadın ruhu diye düşünüyorum, bir de hayatımdaki çoğu kadın öyleydi, zorlanmadım.
Fakat Feride’yi kadın okuyucular da kabullenmekte zorlandı, daha kontrol edilemez
bir hayat yaşadığı için… Dersleri, puanı dört dörtlük ama gidip Hititoloji okuyor,
bu bile bir isyan. Şu anda Feride nedeniyle Hititler ile ilgili bulduğum her kitabı
okuyorum, çünkü yazdığınız karakterin okuyucuyu değiştireceği söylense de, aslında
o karakter sizi değiştiriyor.

> **“Son dönemde yaratıcı yazarlık kursları arttı, bence yaratıcı okur daha önemli…”**

**_-Bir röportajınızda ağırlığı yazara değil, okurun omzuna yüklüyorsunuz, daha 
büyük önem atfediyorsunuz. Roland Barthes’in “Yazarın Ölümü” metninde de biraz böyle
der, metnin gerçekleşmesi için okuyucunun okuması gerekir, o roman o zaman başlar
der._**

Sever: Bazılarımız ara form değişikliğiyle günü birlik yazar olup geliriz ama hepimiz
okuruz. Bir kitabın var olabilmesi için okurla buluşması, onda ortaya çıkması gerekir.
Siz, romanı ya da şiiri yazarak bir yanıyla da onu öldürürsünüz, değişmez hâle getirirsiniz
ama okur onu yeniden üretir. Okumak ise yazarlığın tek ön koşuludur. Son dönemde
yaratıcı yazarlık kursları arttı, bence yaratıcı okur daha önemli…

**_– Yazarların yazmaya ilişkin tavsiyelerini, maddeler hâlinde sıralanışlarını 
nasıl değerlendiriyorsunuz? Sizce yazmanın formülü var mı?_**

Sever: Kodu, yazmak. Oturup yazıyorsunuz, onun dışındakiler kişiden kişiye değişir.
Benim yazarlığım öğrenilmiş değil, önerebileceğim bir şey de yok. Ancak klasikleri
okumadan da yazar olunmaz gibi geliyor, Umnerto Eco, “Tıkandığınız yerde klasikleri
okuyup karbonhidrat alıp yazarız” diyor ya, “Birazcık Halil” inde sonlarında doğru
Tolstoy’a döndüm, Anna Karenina”yı yeniden okudum ve hatta sonra onun hakkında “
Mendilimde Portakal” isimli şiir kitabım çıktı. Nasıl ki, Olimpiyat atleti antrenmandan
önce yeterince karbonhidrat alıyorsa, bizim de birikimimiz olmalı, enerjisiz olmaz.
Yazma da bir enerji formu, daha önce okuduklarımızın yakılmasıyla ortaya çıkıyor.
Teknikler vardır, herkesin kendi deneyimi de… İlköğretim ve lisedeki kompozisyon
derslerinde de giriş, gelişme, sonuç olur. Romanda da bu vardır ama bu duyguyu tarif
etmek belki de imkânsızdır.

**_-Hergün yazar mısınız?_**

Sever: Biz yazının icat edildiği topraklardanız. Gılgamış Destanı’nı düşünün, bir
de Amerikalının ya da Marquez’in ona uzaklığını… Ancak İsviçre’ye geldikten sonra
disiplin ve yazdıklarımın altına tarih düşme alışkanlığını kazandım. Avrupalı insanda
yadırgadığımız disiplin benim için avantaj oldu, hiç nazlanmam. Her ortamda yazabilirim
ama yazı masasına oturduğumda enerjim 0 olur. Üç sayfa yazacağım diye başlarım, 
aklımda da bir şey yoktur ama kendime güvenirim. Gündüzleri dokuz saat çalışıyorum,
ilgilenmem gereken bir ailem var ama akşam 22.00’de oturup yazınca, sonrasında inanılmaz
enerjik oluyorum. Yazmak bir disiplin gerektiriyor ve o romanı tek başınıza yazıyorsunuz,
düşünün. Insanın bilmediği bir yerinden kaynaklanan enerjiyle yazıp okuyoruz. Bu
bilinmezliğe de sanat mı diyoruz?

**_-Su Duydum romanında çok sayıda şaire, müzisyene, yazara gönderme var. Bunu bilinçli
mi yapıyorsunuz, bir teknik mi? Son kitapta da var mı?_**

Sever: Üçüncü romanım çocukluğumun coğrafyasında geçiyor ve oradaki Alevi-Kızılbaş
geleneğinden gelen deyiş ve türkülere gönderme çok… Göndermeler bizi daha önceki
yaşanmışlığa bağlayan şeyler ve boşuna söylenmediğini de gösteriyor. Cemal Süreyya,“
Dünyaya doğru giden bir tramvaydayız” diye boşuna demiyor, hepsi bizden önceki ve
sonrakilere bir selam vermek. Onların emeğini açığa çıkarmak. Şiir dediğimiz şey
güzel söz söyleme sanatı değil, hayatın yaşanmışlığına ve yaşanabilirliğine dairdir.
Ben 23 yaşımda mülteci kampındaydım, ailem ve sevgilim geride kalmıştı. İntihar 
mı edecektim? Direnmemiz, yaşamamız lazım, bugüne kadar dinlediğiniz müzikler, okuduğunuz
roman ve şiirler, sevdiğiniz insanlarla katlanabiliyorsunuz.

**_-Pablo Neruda ve bir postacı arasındaki dostluğu anlatan “İl Postino” filmini
hatırlattınız. Oradaki postacı, Neruda’ya, “Şiir yazana değil, ihtiyacı olana aittir”
diyor…_**

Sever: Okurun yeniden şiiri ve öyküyü diriltmesi bu yüzden, ihtiyacında kullanıyor…

> **“İkimiz de Ankaralıyız, şurada biz bizeyiz…”**

**_-Sizce Ankara neden sanatta anlatılmaz? Cemal Süreya’dan Orhan Veli’ye kadar 
hiç olmazsa burayla yolları kesişen şairler, yazarlar ve ressamlar var. Romanda 
Ankara denince, Sevgi Soysal dışında, yeni kuşaktan Barış Bıçakçı, Emrah Serbes 
gibi isimleri görüyoruz. Yani, iki elin parmaklarını geçer mi bilmiyorum. Siz de
Ankara’yı anlatıyorsunuz, bunu neye bağlıyorsunuz?_**

Sever: Ankara’yı yazmak zor da ondan yazmıyorlar. Bu işin şakası tabii ama ikimiz
de Ankaralıyız, şurada biz bizeyiz… İstanbul güzel şehir, ben şu anda İsviçre’nin
İstanbul’u Zürih’teyim. Bern ise Başkent. Birazcık Halil’da “Kötü şehir yoktur, 
yaşanmamış şehir vardır” sözü geçer. Ankara’yı, İstanbul’u yaşadıktan sonra herkes
yazar ama bir de edebiyatın piyasası var. Tüm dünyayı düşünün, İstanbul’u mu yoksa
Ankara’yı mı kolaylıkla başka dile çevirebilirler? İşin piyasası bu ama öte yandan
ilk modern romanımız Don Kişot’a bakarsak, Madrid ya da Barcelona’da geçmiyor ama
ona ilk romanımız diyoruz. Ben bunun şehirlerle değil, yaşanmışlıkla olduğunu düşünüyorum.
Ben Batıkent’te yaşadım, Ankara’da ortaokul, lise ve üniversiteyi okudum, orada 
âşık oldum, sosyalizmi tanıdım, ilk içkimi tattım, sinemaya, tiyatroya gittim, edebiyatı
sevdim, sokaklarını gördüm, seyyar satıcılarını tanıdım, İstanbul’u mu yazayım şimdi?
Ankara’yı asıl “Biracık Halil”de anlatıyorum, bir bölüm var Abidinpaşa’da başlıyor,
Güvenpark’ta bitiyor ve orada Halil kendinde değil, başka bir âlemde. Ben de yazarken
kendimde değildim. “Ankara’nın adım adım caddesini, yürüyüşünü, insanını, ikarus
otobüslerini, onların egzoz dumanını soludum ve Güvenpark’a geldim, yanımda bir 
berduş, tak bira şişesini açtı, kendime geldim.” Ben bunu Ankara’da yazarım. Bir
şehrin şiirinin, romanının yazılması, filminin çekilmesi, resminin, balesinin olması
gerekir ki o yer o yer olsun. Bina, yol, kaldırım her şehirde aynı ama üzerindeki
insanlar, onların şiveleri, huyları, hangi durakta inip bindikleri gibi meseleler
edebiyattaki farklılığı ortaya koyuyor. Yaşadığımız her şehrin edebiyatının yapılması
gerektiğini ve bunun için de edebiyat riski alınabileceğini düşünüyorum. Ankara’ya
devam yani…

**_– Ankara’da neyi özlüyorsunuz? Zürih’te neyi seviyorsunuz?_**

Sever: ODTÜ’nün Arnavut kaldırımını ve Batıkent’teki baba evini ama tercih yap deseniz
kararsız kalırım. Hatta bazen tartı ODTÜ’ye kayar, biyolojik olarak dünyaya getiren
annem ve babam ama insan olarak dünyaya ODTÜ ile geldim ve orada çok şey öğrendim.
90 kuşağıyız ve “Su Duydum” ile biraz hakkını ödedim sanıyorum. Hatta kitabın ilk
bölümü aslında ODTÜ’de başlıyordu ama sonra eşim çıkarmam konusunda yönlendirince
çıkarmaya karar verdim. Hâlâ duruyor tabii o bölüm bende. “Birazcık Halil” de zaten
ODTÜ’yü işlemiştim, gerek de yokmuş diyorum. Mekân olarak buralar ama bazen anne
babamla ya da eşimin ailesiyle telefonda konuşurken, “özlemişim” diyorum, tarif 
edemem bunu… Batıkent yeşilliğiyle Zürih’ten gelen birine çok yabancı gelmez ama
ne yazık ki özellikle Kızılay mahvolmuş. Sakarya Caddesi kalmamış, binalarımız inanılmaz
kirli, tabela ve yazılar her yerde, nefes alacak yer kalmamış. Çayyolu da Batıkent
gibi ilerlese güzel olurdu ama Batıkent’teki gibi sosyal bir proje değil, zengin
bir proje. Bunu da sosyal demokratlara borçluyuz. Hayatımızdan bir sosyal demokrat
geçiyor ve geçince renk geliyor, sonra her gelenle kavgalıyız, nasıl bir şey? 25
yıl boyunca öyle bir belediye başkanının zulmü altında yaşadı ki Ankara, şimdi yeniden
sosyal projelerle seviniyoruz. Ankara belediye başkanını başarılı buluyorum. Zürih
ise gerçekten İstanbul gibi suyu, gölü olan bir şehir. Sakin, Almanca’dan çevirirsem“
küçük büyükşehir” ve bizim için de ikinci Ankara’mız burası…

**~**

Bir Mülkiyeliler akşam üstünde buluşup, eskiyi, yeniyi, eskimeyeni ve Ankara’yı 
konuşmak üzere birbirimize veda ediyoruz…

**Zoom**

**Ankara – Zürih, 10 Ağustos 2021**

---

**Kaynak:** [https://www.24saatgazetesi.com/ankaradan-zurihe-uzanan-bir-yazma-hikayesi-hasan-sever/](https://www.24saatgazetesi.com/ankaradan-zurihe-uzanan-bir-yazma-hikayesi-hasan-sever/)

![](https://hasansever.org/wp-content/uploads/2021/08/10-AGUSTOS-24-SAAT-MAIL_Hasan-
Sever.jpg)