Veysel Güney Yalnızlığı

Şiir

Veysel Güney
Hiç bulut koymamıştım cebime,
Misketlerim kaybolurken yağmurda

Evimizin önünde kayısı ağaçları çiçek açardı
Leylek dağının eteğinden 
Beyaz bir gömlek sarkarken bahçelere taraf
Küçüktüm ama şehirleri bilirdim
Mesela Malatya somun kokardı
Babamın cepleri 
Annemin adını bilmediğim nakışlı fistanı

Bilir misiniz akşamlar karanlık olur
Onu değil daha bir karanlık mesela
Antep'te sırtımla baş başa kalınca anladım
Ülkeler değil, insanlar kanar
Sonra hasanbey girdi rüyama
O gün devletten habersiz
Ceplerime bulut koydum
Uyandım kayısı kokuyor duvarlar

Bilir misiniz güneş sıcaktır
Onu değil hiç görmedim güneşi aylar boyunca
Yoldaşlar
Ben bir ara öldüm
Çok öldüm ama
On hazirandı günlerden 
Sene bindokuzyüz81
Sabaha karşı bir yalnızlık ki
Devrim kadar kalabalık
Şöylece baktıydım göğün kararmış mavisine
Annem, babam, kardeşim
Yıldızlar kadar yakın
Kalem ucunda dünya
Sonra öldüm ben
Çok öldüm ama
Bilin diye diyorum
Geceler karanlık, güneş sıcaktır
Unutmayın beni
Ben Veysel 
Sizin Veysel


Hasan Sever 
Zürih, 23 Haziran 2014

Veysel Güney (Vikipedia maddesi) için tıklayınız